//
7 veel gestelde vragen van klasgenootjes

Op school raakt ons kind in gesprek met klasgenootjes over wel of niet gaan naar de afspraak met de Jeugdverpleegkundige van de GGD voor het gezondheidsonderzoek. Iedereen krijgt een oproep.
De vragen van klasgenootjes zijn heel logisch en invoelbaar. Hoe antwoord je dan?
We maakten er een ‘veelgestelde vragen’ van.

1. Wanneer ga jij naar de afspraak van de GGD Verpleegkundige?

Ik ga niet naar de afspraak met de Jeugdverpleegkundige van de GGD.
Dat heeft niets met de Jeugdverpleegkundige te maken. Die is waarschijnlijk hartstikke aardig. Het ligt anders.
Mijn ouders lazen dat medewerkers van Jeugdgezondheidszorg met ingang van dit jaar wettelijk verplicht zijn om alles wat ze aan me gaan vragen te noteren in een computerbestand.
Dit computerbestand heet ‘digitaal dossier Jeugdgezondheidszorg of DDJGZ’. Ze gaan dat dossier bewaren tot ik 35 jaar oud ben. Mijn ouders hebben hiertegen grote bezwaren

2. Waarom hebben ze daar zoveel bezwaren tegen?

Omdat het verzamelen van gegevens op deze manier een grote inbreuk is op mijn vrijheid. Nu, maar ook straks, als ik dit alweer lang vergeten ben. De GGD JGZ wil van alles weten van mij en ook van jou. Niet alleen om mij te helpen, maar vooral zodat de Gemeente zo snel mogelijk narigheid kan opsporen.

Ze zeggen daarover zelf in hun voorlichting aan ouders dat er niets veranderd is. Het enige verschil is dat ze nu digitale dossiers gebruiken in plaats van papier. Dat is volgens mijn ouders een groot misverstand!!

Digitale dossiers zijn anders dan papieren dossiers. Met computers kun je heel snel rekenen en lijstjes maken van hele grote aantallen gegevens. Daarmee kun je bijvoorbeeld groepen maken van kinderen die  ‘normaal’ zijn en kinderen die ‘afwijken’ van wat iemand als normaal beschouwd. Deze vorm van lijstjes maken heet ‘data mining’ en ‘profiling’ en het is niet zonder risico. Iedereen krijgt bij wijze van spreken stickers opgeplakt, zonder dat je er om gevraagd hebt. En op basis van die stickers word je beoordeeld of je ok bent, of niet ok.

De GGD werkt voor de Gemeente. De Gemeente wil graag weten wat ze moet doen om de orde te handhaven. Hoe meer de GGD weet van kinderen, hoe eenvoudiger het wordt voor de Gemeente om maatregelen te nemen. Bijvoorbeeld als zij vinden dat er problemen zijn in de buurt waar je woont. Dat weten ze dan uit informatie die alle kinderen en ouders zelf gegeven hebben. Het staat in het DDJGZ.

3. Ja, maar dat is toch anoniem?

Jawel, maar tussen je naam en adresgegevens en de rest van je dossier zit maar één schakel. Dat maakt het dossier erg kwetsbaar. Een foutje is immers zo gemaakt.  Dan ligt alles wat je in vertrouwen hebt verteld aan de Jeugdverpleegkundige op het bureau van een zorgplichtambtenaar die je niet kent. Over sex, over stelen, over drugsgebruik, over vervelende dingen die je hebt meegemaakt toen je 13 was. Die ambtenaar heeft de opdracht gekregen je te helpen. Zonder dat je daarom vroeg.  Zelfs als je ouders daar tegen zijn.

4. Is dat zo erg? Je hebt toch niets te verbergen? Toch?

Hoe meer ik vertel over mijn leven, hoe meer er in een computer bij de JGZ over mij te vinden is. Hoe groter de waarde van het dossier wordt voor anderen die niets met mij te maken hebben.

Bijvoorbeeld voor
de overheid die mij wil controleren en sturen om te doen wat goed voor mij is. Ook als ik het daar helemaal niet mee eens ben. Voor mijn eigen best wil.
– verzekeringsmaatschappijen
die gaan bepalen hoeveel risico ik loop en hoeveel premie ik moet gaan betalen.
kwaadwillenden die mijn gegevens proberen te stelen om zich voor te doen alsof ze mij zijn om zaken te doen die verboden zijn.
Ik krijg dan de schuld en moet bewijzen dat ik het niet was. Dat is bijna onmogelijk en geeft een heleboel ellende. Identiteitsfraude heet dat. Hoe meer dossiers er gemaakt worden, hoe aantrekkelijker voor criminelen.

Alle dossiers bij elkaar vormen een schatkamer vol waardevolle informatie.

5. Ze bedoelen het toch goed bij Jeugdgezondheidszorg?

Ja, daar twijfelen mijn ouders ook helemaal niet aan.
De mensen zijn aardig en goedwillend.
Het systeem dat ze vanaf dit jaar voor het eerst gebruiken (verplicht door de Wet WPG) is onveilig. Mensen bij JGZ weten dat niet of nauwelijks. Het gaat mijn ouders om de onveiligheid van dat systeem.
Zij vinden dat je niet zomaar informatie moet geven over van alles en nog wat uit je eigen leven en laten opslaan in dossiers waar je zelf geen eigenaar van bent.

Databanken zijn per definitie niet veilig. Denk maar aan ‘lektober’. Dus je kunt ze wel gebruiken maar je kunt er niet blindelings op vertrouwen. Technisch zijn ze niet af te dichten. Daarom zijn er wetten. Bijvoorbeeld de Wet op de Persoonsbescherming. Alleen dat heeft in de praktijk geen gevolgen. De toezichthouder op de wet heeft daarover zelf gezegd: ‘Als ik op de privacysnelweg iemand aanhoudt die met 180 km en straalbezopen achter het stuur zat, dan mag ik zeggen: Wilt u alstublieft zo vriendelijk zijn dit niet nogmaals te doen?’

Je moet dus heel zuinig zijn met het weggeven van informatie over jezelf.

Hoe meer je vertelt over jezelf, in digitale dossiers en online, hoe meer kans op misverstanden. Hoe kwetsbaarder je wordt voor ellende die daardoor kan ontstaan.

6. Waarom weten mijn ouders dat dan niet als het zo belangrijk is?

De meeste ouders hebben het hartstikke druk met hun werk en van alles dat je zo bedenken kunt. Die hebben nog geen idee dat dit nu speelt. Je merkt er ook niets van.
Er zijn wel gelukkig wel mensen die verstand hebben van databanken en werken met ICT en bezwaar maken, maar dat is lang niet genoeg.
Bovendien krijgen ouders eenzijdige en onvolledige informatie van Jeugdgezondheidszorg: ‘Nee hoor, er is niets veranderd, alleen maar een digitaal dossier. Dat maakt geen verschil met vroeger. ‘ Wel dus!

Mijn ouders vinden dat ook andere ouders bewust moeten worden van het feit dat er van alles wordt opgeslagen in digitale dossiers bij Jeugdgezondheidszorg.

Ze zijn van mening dat alle ouders kritisch moeten kijken naar wat er in die dossiers staat of het inderdaad klopt.

7. Wat gebeurt er als ik niet ga? Mag je ook niet gaan?

Naar de afspraak gaan is vrijwillig!!! Niemand verplicht je. Geen enkele wet. Je bent vrij om te gaan of niet te gaan.
De verpleegkundige maakt dan een aantekening in het dossier dat de afspraak is afgezegd.

Mijn ouders hebben een officiële brief gestuurd, aangetekend, om bezwaar aan te tekenen.
Die brief kun je lezen op de website https://digitaaldossiernee.wordpress.com/doen/maak-gebruik-van-je-rechten/brief-aan-ggd

Als je ouders meer willen weten mogen ze contact opnemen met mijn ouders. Die weten hier inmiddels veel meer van.

Advertenties

Reacties

3 gedachtes over “7 veel gestelde vragen van klasgenootjes

  1. Op zich een goed, overzichtelijk verhaal. Als kanttekening, ik denk dat een vertaling naar de woordenschat en het spraakgebruik van een 12-14 jarige op zijn plaats is.

    Verder is op deze site de nadruk wel erg gelegd op dit specifieke voorbeeld, maar wat te doen met de uitnodiging van de GGD aan 7-jarigen? Moet je beter wel of niet met je kind naar het consultatiebureau (verlengstuk van de GGD)? Wat doe je als je vervolgens een uitnodiging krijgt van het AMK?

    Geplaatst door Danny | 9 november 2011, 08:50
    • Al zijn er gelukkig ook veel jongeren die deze uitleg begrijpen, we houden ons zeker aanbevolen voor een vertaling naar de woordenschat van meer 12-14 jarigen.

      Inderdaad ligt de nadruk in ons voorbeeld op het gezondheidsonderzoek dat de GGD uitvoert in Nederland onder 12-14 jarigen. Hiermee begon de zoektocht naar informatie voor onszelf, vandaar. Het DDJGZ wordt vanaf 2011 ingevoerd voor alle kinderen van 0-19 jaar. De kwestie is dus veel breder dan wij aanvankelijk dachten.

      Waar je als ouders goed aan doet hangt af van de situatie. Die is voor iedereen anders. Mogelijk dat er ouders zijn die nu een andere afweging maken dan eerst op basis van deze ontwikkeling.
      Ouders beslissen zelf of zij wel of geen gebruik maken van het consultatiebureau.

      Geplaatst door AN | 9 november 2011, 10:29
      • Al zou ik het graag willen doen, ik denk niet dat ik er aan toekom om die vertaling te maken.
        Ouders beslissen zelf of zij wel of geen gebruik maken van het consultatiebureau. Dat klopt. Heb je dat wel gedaan en geef je vervolgens aan dat ze hun zorgdossier niet mogen overdragen aan GGD, dan ben je verdacht. Het bureau kan dan het AMK inschakelen.
        Al met al, heb je een keer te maken met een arts of docent die iets verkeerd invult of inschat, dan heeft het kind al snel een blijvend brandmerk in zijn dossier of een stikkertje op zijn voorhoofd.

        Geplaatst door Danny | 11 november 2011, 12:28

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg ons

@digdosjeugd

%d bloggers liken dit: