//
you're reading...
Reacties

Brief van voormalig schoolarts

Opnieuw een brief op onze deurmat. Ditmaal van een schoolarts, inmiddels 87 jaar oud.

Hij schrijft naar aanleiding van het artikel in NRC Handelsblad:

‘Over opleiding wil ik toch iets zeggen gezien de grote verschillen tussen 1955 en nu. Toen ik het artsdiploma ontving had ik me direct als huisarts kunnen vestigen. Na het doctoraal examen volgden wij allerlei coassistentschappen op universitaire ziekenhuizen. De opleiding tot arts duurde gemiddeld 7 jaar, nu 4-5 jaar.

De vroege schoolarts had een complete artsenopleiding. De inspecteur van jeugdgezondheidszorg sprak van veel late roepingen onder zijn schoolartsen.

Blijkens uw artikel krijgt u een oproep (geen uitnodiging) voor een gezondheidsonderzoek in het kader van de wet op publieke gezondheid. Dit lijkt meer op ‘dwingen’ dan op ‘een verzoek’. U komt met uw zoon bij een ‘jeugdverpleegkundige’. Waar heeft deze persoon ooit iemand verpleegd? De oproep aan u is ook niet ondertekend namens een arts!

Op geneeskundig gebied heeft dat duidelijke gevolgen; daling van hightech behandelingen. Een kennis van me werd geopereerd in Bordeaux, een ander ging voor overleg naar Parijs en ik ben geopereerd in Antwerpen.

Uw angst voor de huidige dossiers, deel ik volkomen. Enkele praktische voorvallen; moeder met kind, ik schrijvende (fout), moeder: ‘Oh, schrijft u dat a.u.b niet op.’

Op een cursus vertelde de kinderpsychiater De Levita: het is onmogelijk om met kinderen te praten over seksuele onderwerpen.

In 1940 viel een hoog cultureel land, Duitsland, Nederland binnen. We moesten de radio’s inleveren die waren aangegeven bij de PTT. Een vriend van ons die daar werkte heeft de kaart vernietigfd. Kwam ik thuis, dan vertelde mijn moeder de gruwelijkste verhalen.

Bevolkingsregisters werden door goede Nederlanders in brand gestoken.
In die registers waren gegevens opgeslagen welke Nederlanders Joden waren. Kennelijk werden niet genoeg registraties vernietigd. Immers later bleek dat Nederland behoorde tot de landen met het hoogste percentage vermoorde Joden.

Allen die in de concentratiekampen gevangen zaten, hadden een meercijferig getal, dat in hun arm gebrand was. Op het laboratorium was een collega met korte mouwen als het warm weer was. En zo zagen wij zijn brandmerk.

De vraag wanneer komt de chip in onze arm moet nu gesteld worden en bestreden in alle voorstadia zoals nu deze dossiers.

Hoe bereiken we dat?

1. Niet gaan naar plaats van de oproep
2. Niets invullen.
3. Zeg: ‘Ik ga naar de huisarts’
4. Mensen zoals u moeten zich verenigen. Het grote gevaar is dat vele jonge mensen mij een zwartkijker vinden. Hierop is van toepassing het geweldige oordeel over mensen van Augustinus: De mens, de eeuwige beginner.

Sterkte, volhouden en doorzetten wens ik u toe.’

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg ons

@digdosjeugd

%d bloggers liken dit: