Hier volgt zijn verslag.

Het valt vandaag de dag niet mee om keuzes te maken, zoveel mogelijkheden. Maar niet wat betreft het consultatiebureau, daar gaat iedereen heen. Na de geboorte word je dan ook niet gevraagd of je een gehoortest wilt laten afnemen, er wordt je per brief meegedeeld wanneer je moet komen. Ook de eerste consultatieafspraak (bij de ouders thuis) wordt gemaakt alsof het na de verloskundige en de kraamzorg vanzelfsprekend is dat de gemeente op visite komt.

Omdat er een stuk in de krant stond over vreemde gegevens die in het digitale dossier worden opgenomen zijn we toch eens verder gaan kijken. Een tijd geleden was er iets in de politiek over de kleur van het schaamhaar, maar dat vonden we eigenlijk niets in vergelijking met de vraag over levensovertuiging (was daar vroeger niet iets mee?), sexuele voorkeur, de datum van de “eerste keer” en nog erger, of je crimineel gedrag vertoont. Gaat dit nog wel over de gezondheid van mijn kind, of over het risico dat mijn kind een ongezonde invloed heeft op de samenleving. Is het cb een soort Sylvester Stallone? (Jij bent de ziekte, ik het geneesmiddel.) En wat als al deze gegevens op straat komen te liggen?

“Die verhalen zijn door de jaren heen een eigen leven gaan leiden en is inmiddels een Kafkaverhaal geworden wat het jonge leventje van mijn zoontje heeft verwoest!”, aldus de moeder.

Zij attendeerde ons verder op Stichting KOG die in dit soort situaties ouders met raad en daad terzijde staat. Stichting KOG is een stichting door en voor gewone ouders en grootouders die te maken hebben met problemen veroorzaakt door scheiding, omgang, ondertoezichtstelling, uithuisplaatsing, ontheffing en ontzetting.

Van iemand die jarenlang werkzaam was bij jeugdreclassering hoorden we iets vergelijkbaars.
“In mijn tijd als jeugdreclasseerder kunnen leken (dus niet deskundigen) ongenuanceerd diagnosis stellen over kinderen en hun ouders wat deze mensen jarenlang blijft achtervolgen.”

Voor het interpreteren van schriftelijke informatie is zorgvuldigheid nodig en alertheid op het verschil tussen lezen wat er staat en begrijpen wat er staat.
Hoe meer mensen betrokken zijn bij een dossier, hoe sneller de nuance verdwijnt uit de communicatie.
In de praktijk werken goedwillende medewerkers, zelden gehinderd door kennis over correcte dossiervorming. Wie in zijn onschuld meent verstand te hebben van rechtsgeldige verslaglegging ervaart zijn eigen onkunde en onvermogen pas op het moment dat de situatie escaleert. Dat is voor alle betrokkenen vervelend. Voor de ouders en de kinderen in het bijzonder is dit verschrikkelijk. Ze komen op deze manier van de regen in de drup.

“Het NCJ behandelt uw gegevens zorgvuldig en stelt deze niet ter beschikking aan derden, tenzij u daar toestemming voor geeft of het NCJ daartoe wettelijk of door een rechterlijk bevel wordt gedwongen. Het NCJ treft voorzorgsmaatregelen om uw persoonlijke gegevens te beveiligen. Als u vragen hebt over deze verklaring, de wijze waarop het NCJ uw persoonsgegevens gebruikt of uw gegevens wilt wijzigen of verwijderen, kunt u contact met het NCJ opnemen.”

#durftevragen

Stel dat het NCJ een rechterlijk bevel krijgt digitale dossiers te overhandigen. Wat gebeurt er dan?

Hij schrijft naar aanleiding van het artikel in NRC Handelsblad:

‘Over opleiding wil ik toch iets zeggen gezien de grote verschillen tussen 1955 en nu. Toen ik het artsdiploma ontving had ik me direct als huisarts kunnen vestigen. Na het doctoraal examen volgden wij allerlei coassistentschappen op universitaire ziekenhuizen. De opleiding tot arts duurde gemiddeld 7 jaar, nu 4-5 jaar.

De vroege schoolarts had een complete artsenopleiding. De inspecteur van jeugdgezondheidszorg sprak van veel late roepingen onder zijn schoolartsen.

Blijkens uw artikel krijgt u een oproep (geen uitnodiging) voor een gezondheidsonderzoek in het kader van de wet op publieke gezondheid. Dit lijkt meer op ‘dwingen’ dan op ‘een verzoek’. U komt met uw zoon bij een ‘jeugdverpleegkundige’. Waar heeft deze persoon ooit iemand verpleegd? De oproep aan u is ook niet ondertekend namens een arts!

Op geneeskundig gebied heeft dat duidelijke gevolgen; daling van hightech behandelingen. Een kennis van me werd geopereerd in Bordeaux, een ander ging voor overleg naar Parijs en ik ben geopereerd in Antwerpen.

Uw angst voor de huidige dossiers, deel ik volkomen. Enkele praktische voorvallen; moeder met kind, ik schrijvende (fout), moeder: ‘Oh, schrijft u dat a.u.b niet op.’

Op een cursus vertelde de kinderpsychiater De Levita: het is onmogelijk om met kinderen te praten over seksuele onderwerpen.

In 1940 viel een hoog cultureel land, Duitsland, Nederland binnen. We moesten de radio’s inleveren die waren aangegeven bij de PTT. Een vriend van ons die daar werkte heeft de kaart vernietigfd. Kwam ik thuis, dan vertelde mijn moeder de gruwelijkste verhalen.

Bevolkingsregisters werden door goede Nederlanders in brand gestoken.
In die registers waren gegevens opgeslagen welke Nederlanders Joden waren. Kennelijk werden niet genoeg registraties vernietigd. Immers later bleek dat Nederland behoorde tot de landen met het hoogste percentage vermoorde Joden.

Allen die in de concentratiekampen gevangen zaten, hadden een meercijferig getal, dat in hun arm gebrand was. Op het laboratorium was een collega met korte mouwen als het warm weer was. En zo zagen wij zijn brandmerk.

De vraag wanneer komt de chip in onze arm moet nu gesteld worden en bestreden in alle voorstadia zoals nu deze dossiers.

Hoe bereiken we dat?

1. Niet gaan naar plaats van de oproep
2. Niets invullen.
3. Zeg: ‘Ik ga naar de huisarts’
4. Mensen zoals u moeten zich verenigen. Het grote gevaar is dat vele jonge mensen mij een zwartkijker vinden. Hierop is van toepassing het geweldige oordeel over mensen van Augustinus: De mens, de eeuwige beginner.

Sterkte, volhouden en doorzetten wens ik u toe.’

In dit METRO artikel beschrijft onderwijsjurist Katinka Slump problemen die ontstaan door digitale dossiervorming door schoolmedewerkers over individuele leerlingen. Dat gebeurt in het zogenaamde Elektronisch Leerlingendossier (ELD). Wanneer leerlingen zich naar het oordeel van de school niet gemiddeld gedragen krijgen zij een negatief leerlingendossier. Gevolg daarvan is dat andere scholen die leerlingen niet willen opnemen. Ouders hebben geen inzage in dit ELD.

De Nationale Ombudsman en deskundigen maken zich grote zorgen over deze ontwikkeling.

Lees ook vooral onderaan de commentaren op dit stuk.

Dit is niet het enige alarmerende bericht. In het ED pleit Pierre Diederen, zelf leerkracht en ouder, voor beheer van het dossier door de ouders. I. Tullemans, directeur van de Stichting.Onderwijsklachten.nl in Eindhoven reageerde een week later in dezelfde krant. “Scholen weten niet  – en in sommige gevallen willen niet weten – dat ouders altijd recht hebben op inzage in dit dossier. Sterker nog, inzage staat in de wet gelijk aan een kopie van het volledige dossier. Onze wetgever heeft dit vastgelegd in de Wet bescherming Persoonsgegevens (WBP), artikel 35.”

Tullemans, dir. Onderwijsklachten.nl op radio 5 over dit onderwerp. Radio 5: Ophef over negatief leerling dossier 1 nov 2011

Meer lezen over het ELD op Ouders Online

Citaat:

“Hoe meer de wetenschap ons echter doorgrondt en de technologie ons doen en laten registreert, hoe minder blijft er verborgen van ons handelen, denken en voelen. We leven in een verregaande staat van transparantie.

Het risico dat daaraan is verbonden, is dat al die nieuwe kennis en technologie ingezet worden om onze aard en ons gedrag eerst te classificeren en vervolgens te normaliseren. Ons te vangen in een klemmend systeem van cijfers en normen die vastleggen wat gezond, normaal en wenselijk is. En wie iets ongezonds, abnormaals of onwenselijks vertoont, heeft ‘hulp’ nodig om alsnog aan de vastgestelde standaard te voldoen.

Het Digitaal Dossier Jeugdgezondheidszorg illustreert dit. De dertig pagina’s (!) aan gegevens die het over elk kind bevat, worden vertaald in een risicocategorie: geel, oranje of rood. Hoe roder de categorie, des te meer reden om ‘erbovenop te zitten’. “

Lees hier het hele artikel en de commentaren!

.

.

Update:

Reactie op dit artikel een week later in Trouw: Technologie is niet eng; we blijven divers en worden geen eenheidsworsten. Geschreven door Govert Valkenburg, techniekfilosoof.

Opmerkelijk is dat de schrijvers het eens zijn over het Digitaal Dossier Jeugdgezondheidszorg.

Citaat:
“Als er niets in staat weet ze niks en kan ze niks, al hebben verschillende consultatiebureau’s voor het niet invullen van vragen al een code “orange” bedacht. Alsof het een fucking oorlog tegen terrorisme betreft.”

De uitspraken van Nico Plug, directeur GGD Hollands Noorden, tevens woordvoerder van de NCJ, tijdens het radiodebat bevestigen dit. Wie niet meedoet krijgt bezoek van de GGD.

Lees het hele artikel ‘Verzameldrift’ op Frontaal Naakt.

Om het gesprek te beluisteren 

klik:

DeGids.fm: ‘Bescherm kinderen tegen het digitaal dossier’.